Monday, February 21, 2011
ਵੱਸ ਨਹੀਂ
ਕਿਸੇ ਦੇ ਸੀਨੇਂ 'ਕਟਾਰ' ਮਾਰ ਕੇ,
ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗ ਲੈਣ ਨਾਲ਼,
ਅਗਲੇ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਭਰ ਜਾਂਦੇ!
ਉਸ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਈ ਵੀ ਵਕਤ ਲੱਗਦੈ, ਜਿੰਦ!
ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦੀ ਵੀ ਆਪਣੀ,
ਉਮਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ!
......ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਸੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਘਟਾ ਵਾਂਗ ਆਈ,
ਤੇ ਬੱਦਲ਼ ਵਾਂਗ ਛਾ ਗਈ,
ਕੀਤੀ ਕਿਣਮਿਣ ਮੇਰੀ 'ਹਾੜ' ਮਾਰੀ ਰੂਹ 'ਤੇ!
ਬਲ਼ਦੀ ਰਹੀ ਸ਼ਮ੍ਹਾਂ ਬਣ, ਮੇਰੇ ਅੰਧਕਾਰ ਮਨ ਵਿਚ,
ਤੇ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਚਮਤਕਾਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ!
..ਤੇ ਲਾਉਂਦੀ ਰਹੀ ਮੱਲ੍ਹਮ, ਹਮਦਰਦ ਬਣ,
ਮੇਰੇ ਚਸਕਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ 'ਤੇ!
ਪਰ ਜਦ...
ਸ਼ਾਇਦ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ, ਤੈਥੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ,
ਅੱਕ ਦਾ ਪੱਤਾ ਮੇਰੇ ਨਾਸੂਰ ਬਣੇ ਘਾਉ 'ਤੇ,
ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਰਾਹ ਉੱਠਿਆ!
ਤੂੰ ਖ਼ਿਮਾਂ ਮੰਗਦੀ ਰਹੀ, ਪਛਤਾਉਂਦੀ ਰਹੀ,
ਪਰ ਮੇਰਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਚਸਕਦਾ ਰਿਹਾ!
ਕਿਸੇ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਖ਼ੇਦ,
ਵਕਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਕੂਨ ਜ਼ਰੂਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਪਰ ਜ਼ਖ਼ਮ,
ਆਠਰਨ ਲਈ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੈ, ਜਿੰਦ!
......
ਜਦ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਛੇੜਦੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ 'ਅੱਲੇ' ਜ਼ਖ਼ਮ ਨੂੰ,
ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਆਨੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਛੇੜ ਕੇ?
ਪਰ ਪੀੜਾਂ ਮਾਰੀ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾਂ ਲੀਰੋ-ਲੀਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ!
ਤੂੰ ਸਮਝਦੀ ਰਹੀ ਸ਼ਾਇਦ 'ਪਾਖੰਡ' ਇਸ ਨੂੰ,
ਪਰ ਜ਼ਖ਼ਮ ਦੇ ਦਰਦ ਦਾ ਮਾਪ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਸੀ?
.......
ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸੀ,
ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?
ਨਹੀਂ...! ਤੂੰ ਗ਼ਲਤ ਸਮਝਦੀ ਰਹੀ!
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੀੜਾ-ਗ੍ਰਸਤ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਅਕਸ ਹੀ,
ਮੁਸਕੁਰਾਹਟ ਵਿਚ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ!
ਕਿਉਂਕਿ ਦਰਦਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮੁਸਕੁਰਾਉਣਾ,
'ਆਮ' ਬੰਦੇ ਦੇ ਵੱਸ ਨਹੀਂ!!
ਹੋਰ ਪੜੋ...
Tuesday, February 8, 2011
ਧਤੂਰੇ ਦਾ ਫ਼ੁੱਲ
ਮੇਰੀਆਂ ਸਧਰਾਂ-ਹਸਰਤਾਂ,
ਅਰਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਰੀਝਾਂ ਸਮੇਤ,
ਮੇਰੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਖ਼ਾਕ ਉਪਰ ਸੁੱਟ,
ਜਦ ਜਿ਼ੰਦਾ ਦਫ਼ਨਾ ਕੇ ਤੁਰਨ ਲੱਗੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ,
ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਗਿ਼ਲਾ ਨਾ ਕੀਤਾ,
ਸਿ਼ਕਵਾ ਨਾ ਦਿਖਾਇਆ,
ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਨਾ ਕਰੋਧ ਆਇਆ!
ਸਗੋਂ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਕੀਤਾ,
ਕਿ ਵਕਤ 'ਚੋਂ ਵਕਤ ਕੱਢ ਮੈਨੂੰ,
ਕਬਰ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਤਾਂ ਆਏ..!
ਕਿਉਂਕਿ 'ਕੱਲਾ ਬੰਦਾ ਤਾਂ,
ਕਬਰ ਤੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ!
...ਤੇ ਫਿ਼ਰ ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕਬਰ 'ਤੇ,
'ਫ਼ਰਜ਼' ਦਾ ਫ਼ੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ ਤੁਰਨ ਲੱਗੀ,
ਹਾਕ ਮਾਰਨ ਲੱਗਿਆ ਸਾਂ ਤੈਨੂੰ,
ਕਿ ਕੀ ਤੂੰ ਵੀ,
ਕਬੀਲੇ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਸੰਗ ਰਲ਼ ਗਈ ਹੈਂ?
ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ,
ਪੱਛੋਂ ਦੀ ਬਾਰੀ ਵੱਲ ਤੁਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ!
ਮੈਨੂੰ ਪਤੈ, ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਹਿੱਕ 'ਤੇ ਪੈੜਾਂ ਕਰਨੀਆਂ
ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਫ਼ੁੱਲ ਮਿੱਧਣੇ, ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ!!
ਤੂੰ ਤਾਂ ਇਕ ਵਾਰ ਵੀ ਮੁੜ,
ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਨਾ ਤੱਕਿਆ!
ਲੋਕਾਂ ਭਾਣੇ ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਮੁਰਦਾ ਸਾਂ,
ਪਰ ਚਿਹਰਾ ਤਾਂ ਮੁਰਦੇ ਦਾ ਵੀ ਬੋਲਦਾ ਹੁੰਦੈ!
ਬੱਸ, ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲ਼ਾ ਨੇਕ ਨੀਅਤ ਚਾਹੀਦੈ!!
ਤੂੰ ਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਵਾਰ ਕਰ,
ਦੋਸ਼ੀ ਸਿੱਧ ਕਰਦੀ ਰਹੀ 'ਮੈਨੂੰ'!
...ਤੇ ਮੈਂ, ਹਰ ਵਾਰ ਹਾਂਮੀਂ ਭਰ,
ਅਪਰਾਧੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਕਬੂਲਦਾ ਰਿਹਾ,
ਸਿਰਫ਼ ਤੈਨੂੰ ਆਨੰਦਤ ਰੱਖਣ ਵਾਸਤੇ!
ਜਦ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਖਿਆ,
ਤਾਂ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ,
ਤੇ ਪਰਚ ਗਈ ਸੀ, ਥੋਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਗਰਾਂ ਸੰਗ!!
.....
ਤੇਰੇ ਫ਼ੁੱਲ 'ਚੋਂ ਤੇਰੀ ਭਾਵਨਾ ਸਿਆਨਣੀ ਚਾਹੀ,
ਜਦ ਗਹੁ ਨਾਲ਼ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ,
'ਧਤੂਰੇ' ਦਾ ਫ਼ੁੱਲ ਧਰ ਕੇ ਹੀ ਚੱਲਦੀ ਬਣੀ ਸੀ!
ਤੇਰੇ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਸਮਝ ਪਈ,
ਸੁਮੋਹ, ਪ੍ਰੀਤ-ਮੁਹੱਬਤ ਕੁਚਲ਼ੀ ਦੇਖੀ,
ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁਰਦਾ 'ਕਬੂਲ' ਕਰ ਲਿਆ!
ਕਿਉਂ..?
ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ, ਇੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ,
ਤੂੰ ਵੀ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ!!!!!
...ਤੇ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾਂ ਕੁ ਚਿਰ,
ਜਿ਼ੰਦਾ ਹੋਣ ਦਾ 'ਦਾਅਵਾ' ਕਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ????
ਹੋਰ ਪੜੋ...
ਅਰਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਰੀਝਾਂ ਸਮੇਤ,
ਮੇਰੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਖ਼ਾਕ ਉਪਰ ਸੁੱਟ,
ਜਦ ਜਿ਼ੰਦਾ ਦਫ਼ਨਾ ਕੇ ਤੁਰਨ ਲੱਗੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ,
ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਗਿ਼ਲਾ ਨਾ ਕੀਤਾ,
ਸਿ਼ਕਵਾ ਨਾ ਦਿਖਾਇਆ,
ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਨਾ ਕਰੋਧ ਆਇਆ!
ਸਗੋਂ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਕੀਤਾ,
ਕਿ ਵਕਤ 'ਚੋਂ ਵਕਤ ਕੱਢ ਮੈਨੂੰ,
ਕਬਰ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਤਾਂ ਆਏ..!
ਕਿਉਂਕਿ 'ਕੱਲਾ ਬੰਦਾ ਤਾਂ,
ਕਬਰ ਤੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ!
...ਤੇ ਫਿ਼ਰ ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕਬਰ 'ਤੇ,
'ਫ਼ਰਜ਼' ਦਾ ਫ਼ੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ ਤੁਰਨ ਲੱਗੀ,
ਹਾਕ ਮਾਰਨ ਲੱਗਿਆ ਸਾਂ ਤੈਨੂੰ,
ਕਿ ਕੀ ਤੂੰ ਵੀ,
ਕਬੀਲੇ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਸੰਗ ਰਲ਼ ਗਈ ਹੈਂ?
ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ,
ਪੱਛੋਂ ਦੀ ਬਾਰੀ ਵੱਲ ਤੁਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ!
ਮੈਨੂੰ ਪਤੈ, ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਹਿੱਕ 'ਤੇ ਪੈੜਾਂ ਕਰਨੀਆਂ
ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਫ਼ੁੱਲ ਮਿੱਧਣੇ, ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ!!
ਤੂੰ ਤਾਂ ਇਕ ਵਾਰ ਵੀ ਮੁੜ,
ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਨਾ ਤੱਕਿਆ!
ਲੋਕਾਂ ਭਾਣੇ ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਮੁਰਦਾ ਸਾਂ,
ਪਰ ਚਿਹਰਾ ਤਾਂ ਮੁਰਦੇ ਦਾ ਵੀ ਬੋਲਦਾ ਹੁੰਦੈ!
ਬੱਸ, ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲ਼ਾ ਨੇਕ ਨੀਅਤ ਚਾਹੀਦੈ!!
ਤੂੰ ਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਵਾਰ ਕਰ,
ਦੋਸ਼ੀ ਸਿੱਧ ਕਰਦੀ ਰਹੀ 'ਮੈਨੂੰ'!
...ਤੇ ਮੈਂ, ਹਰ ਵਾਰ ਹਾਂਮੀਂ ਭਰ,
ਅਪਰਾਧੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਕਬੂਲਦਾ ਰਿਹਾ,
ਸਿਰਫ਼ ਤੈਨੂੰ ਆਨੰਦਤ ਰੱਖਣ ਵਾਸਤੇ!
ਜਦ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਖਿਆ,
ਤਾਂ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ,
ਤੇ ਪਰਚ ਗਈ ਸੀ, ਥੋਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਗਰਾਂ ਸੰਗ!!
.....
ਤੇਰੇ ਫ਼ੁੱਲ 'ਚੋਂ ਤੇਰੀ ਭਾਵਨਾ ਸਿਆਨਣੀ ਚਾਹੀ,
ਜਦ ਗਹੁ ਨਾਲ਼ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ,
'ਧਤੂਰੇ' ਦਾ ਫ਼ੁੱਲ ਧਰ ਕੇ ਹੀ ਚੱਲਦੀ ਬਣੀ ਸੀ!
ਤੇਰੇ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਸਮਝ ਪਈ,
ਸੁਮੋਹ, ਪ੍ਰੀਤ-ਮੁਹੱਬਤ ਕੁਚਲ਼ੀ ਦੇਖੀ,
ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁਰਦਾ 'ਕਬੂਲ' ਕਰ ਲਿਆ!
ਕਿਉਂ..?
ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ, ਇੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ,
ਤੂੰ ਵੀ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ!!!!!
...ਤੇ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾਂ ਕੁ ਚਿਰ,
ਜਿ਼ੰਦਾ ਹੋਣ ਦਾ 'ਦਾਅਵਾ' ਕਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ????
ਹੋਰ ਪੜੋ...
